Mijn naam is Miguel Milo Depuydt. Ik hou – onder andere – van zon, zee en sport. Na mijn studies trok ik tijdens het zomerseizoen naar het buitenlandland waar ik in de (water)sportsector werkte. In het winterseizoen werkte ik in het Leuvense als fitness instructeur en gaf snowboard les.
Toen ik op een Grieks eiland was voor een zomerseizoen had ik een ernstig ongeval met verlamming tot gevolg.
Ik werd overgevlogen naar het UZ Gent waar ik gedurende 16 maanden startte met het opnieuw leren praten, uit mijn rolstoel geraken,..
Tijdens mijn revalidatie ontdekte ik de positieve effecten van het ontvangen van massage en ben mij daarin beginnen verdiepen. Uiteindelijk ben ik als professioneel masseur gestart.
Niettegenstaande ik dacht de voorbije 15 jaar reeds de meest intenst uitdagingen gehad te hebben bleek dat eind 2023 – 2024 niet het geval. Een ‘verkeerd begrepen’ idee betreffende het ontvangen van een substantieel financeel bedrag voor woning hulp. Deze keer zag ik lange tijd geen uitweg tot ik plots iets zag verschijnen op een immosite waardoor ik langzaam opnieuw de draad opnam.
gegroet,
misschien tot binnenkort,
Miguel
ps.: Er worden soms Miguel Milo facebook pagina’s en Miguel Milo pagina’s op internet gepost die niet van mij zijn. Als je twijfelt: www.miguelmilo.com is de bron van informatie.
pss.: extended version: scroll down
.
..
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
.
Wie ben ik
– extended version –
Mijn naam is Miguel Milo Depuydt. Ik ben geboren aan de kust en – hou – onder andere van zon, zee en sport. Ik woonde in een buurt met fijne jeugdvrienden en we ‘opereerden’ vanuit ‘ons pleintje’, een park, onze ‘meeting ground’. Een plotse verhuis, een stuk richting het binnenland, bracht een einde aan dit alles. De fijne, gekende omgeving zon, zee en strand was plots helemaal verleden en ik diende mij aan te passen aan een heel andere omgeving. De rest van mijn humaniora deed ik in mijn naschoolse uren graag sporten. Vervolgens trok ik naar Leuven. Een heerlijke ervaring. Ook was dat een heel leerrijke ervaring op vlak van zelfontwikkeling.
Via het erasmusprogramma kregen we de kans met 4 naar Marseille te gaan. Als ‘Les quatre Belges’ waren we gekend in Lumini, de universiteitscampus aldaar. Een fijne ervaring en een boost voor mijn zelfontwikkeling. Daar heb ik mijn eerste windsurfplank gekocht, voor het eerst gezeild en voor het eerst geklommen (Les Calanques).
Enkele maanden nadat ik terugkwam van Marseille ontmoette ik in Leuven mijn eerste ‘echte’ vriendin. Dat was een hele ervaring voor mij, een wereld ging open. Een advocate in spe, ze liep catwalks voor een winkelketen en ze werkte daarnaast wat uren bij als bargirl. Ik was heel trots. Een heel lief meisje die ik echter nooit het respect heb gegeven die ze verdiende.
In Leuven ontmoette ik Belgische en internationale studenten. Verschillende werden vrienden voor het leven.
Na mijn studies trok ik tijdens de zomerseizoenen naar het buitenland om te werken in watersportclubs.
In het winterseizoen werkte ik vooral als fitnessinstructeur en daarnaast ook als snowboard lesgever.
Fijne tijden waren dit. Doch innerlijk was ik vaak rusteloos en op zoek naar de volgende kick.
Ik zocht mijn heil in aktie, snelheid en veel van wat het jonge leven te bieden had en zocht daar de grenzen van op.
Aan dit alles zou echter heel plots een einde komen.
Toen ik voor een werkopdracht op een Grieks eiland was raakte ik ernstig gewond en verlamd. Een helikopter bracht mij naar een ziekenhuis te Rhodos. Enkele weken later werd ik opgenomen in de dienst intensieve zorgen van het universitair ziekenhuis te Gent. Nadat ik wat meer bij bewustzijn kwam werd ik opgenomen in de ‘K7’, het revalidatie centrum.
Leren praten, uit mijn rolstoel geraken, ergotherapie enz., Het was een intense tijd met heel wat uitdagingen maar gezien de professionele én enthousiaste begeleiding van het team, de wekelijks bezoeken van mijn moeder en de halfwekelijkse bezoeken van mijn toenmalige vriendin heb ik aan deze periode ook vele mooie herinneringen.
Na anderhalf jaar UZ Gent ben ik samen met mijn toenmalige vriendin naar Leuven getrokken. De plotse overgang van een lange tijd Intensieve zorgen en de K7′ naar een KUL omgeving was een grote stap uit mijn comfort zone. Achteraf bekeken was mijn beslissing misschien op het randje van medisch verantwoord en ik kreeg in toenemende mate insomnia maar trachtte dit te negeren. Tot de ernst mij verplichtte mijn plannen te herevalueren.
Ik kon in het ouderlijk huis bekomen. Een heel intense 6 maanden durende periode volgde waarop ik dit euvel trachtte te overwinnen. Na 6 van de zwaarste maanden van heel mijn revalidatie begon ik merkelijke verbetering te merken en ervaarde ik innerlijk een klik.
Ik begon zelfstandig, stap voor stap, een intens revalidatie programma, initieel gebaseerd op gezonde slaap, gezonde voeding, intense gespreide kinesitherapie en ‘zelfredzaamheid’.
Tijdens mijn meer dan 15 jaar durend herstel ben ik uitgedaagd op vele vlakken. Ik ben op zoek gegaan naar een levenswijze die leidt naar gezondheid. Ik was verplicht al mijn wilskracht en kennis van het menselijk lichaam aan te wenden om mijn herstel te versnellen.
Tijdens mijn revalidatie ontdekte ik de positieve effecten van het ontvangen van massage en ik ben mij daarin beginnen verdiepen.
Na 10 jaar revalideren ben ik gestart als professionele masseur.
Er volgden verschillende jaren waarin ik zowel de uitdagingen als de vrijheid mocht ervaren van het starten als zelfstandige.
Ik werkte mijn aanbod uit tot massages aan huis.
Daarnaast startte ik de samenwerking met verschillende Wellness centra.
Het is mijn missie om het heilzame effect van het ontvangen van massages, dat ik heb ervaren, door te geven aan andere mensen.
Ik ervaarde daarnaast opnieuw de vreugde van het stap voor stap aanleren van een nieuwe watersport in een heel chille sfeer met relaxte surfers en leerde fijne ‘surf copains’ kennen. Vordering lukte enkel wanneer ik trouw bleef aan mijn kinesitherapie en mijn trainingsopbouw onderhield.
‘Fijne tijden kwamen na mijn ongeval dus meer en meer terug. Daarenboven voelde ik mij wat vaker ‘innerlijk in de zone’ (rekening houdend met mijn revalidatie niveau.) Alhoewel dat wilde trekje van vroeger mij bij het leren kitesurfen geregeld eens uit ‘de zone trok’.
Bovenal, nu ik opnieuw begon deel te nemen aan het sociale leven, ontmoette ik een heel speciale dame en ervaarde ik liefde en verliefdheid die leek te blijven duren. Een dame waar ik heerlijke tijden mee beleefde, een dame die de uitersten belichaamde. Gracieus, lief en wijs enerzijds, anderzijds hield ze van exotische dans, race sport, watersport,… Ik was gelukkig én trots.
Na meer dan 10 jaar trainen om te leren wandelen en daarna het starten van een onderneming (gecombineerd met verdere training) dacht ik dat ik wel de meest intense uitdagingen had gezien. Dit was echter niet het geval.
De financiële ruggesteun voor een woning die ik, net als mijn zus, begrepen had te zullen ontvangen, besefte ik – heel laat– eind 2023, was niet zo onvoorwaardelijk als ik (mis)dacht.
Dit plotse besef, teleurstelling van deze nieuwe enorme financiële uitdaging was zo groot, deze schijnbare – levenspad – wijziging zo groot en dit schijnbare gevoel van misleid zijn zo groot dat ik zin had om op te geven en mijn revalidatie en alles (ook deze onderneming) stopzette/on hold. Een lange tijd wist ik niet hoe het verder moest.
Gevolg van dit alles was dat in anderhalf jaar tijd het niveau van mijn motoriek opnieuw meer dan 10 jaar teruggeschroeft leek.
Gelinkt aan dit vele trainen en het uitstellen van het zelfstandig wonen en individueel leven (waarschijnlijk mede t.g.v. een soort -tevergeefs- wachten op de financiële ruggesteun) en daaropvolgend deze 1,5 jaar, ‘nacht van de ziel’, moet ik denken aan uitspraken van vrienden die tijdens mijn revalidatie heel dicht bij me gestaan hebben:
“De manier waarop je onverschrokken, ‘zonder greintje verdriet’ revalideerde, zonder verpinken, dat was bijna niet normaal”.
Ik herinner me ook de uitspraak ‘training like a machine’.
Aan de andere kant herinner me ik ook de woorden van een andere wijze dame: ‘Miguel, door al je trainen, wat als je niet meer (veel) verbeterd, wanneer ga je eens beginnen te leven?’
Hier nog een bedenking: Waarschijnlijk dat ik vroeger door deze aankomende zogezegde ouderlijke hulp nooit ten volle de uitdagingen gevoeld heb van een ‘gemiddelde persoon / revalidant ‘die vooral zonder grote hulp zijn plan moet trekken in de wereld. Toen dit werkelijkheid werd, mede gepaard gaan met een schijnbaar gevoel van misleid zijn, volgde de ‘valei’..
Pas toen ik een aanbieding zag op een immosite, leek ik een uitweg en een volgende start gevonden te hebben.
Ik begon opnieuw met kinesitherapie, vervolgens stap voor stap de rest van mijn training en de volgende passen. Dit alles nu gecombineerd met een meer actief financieel bewustzijn.
Er bestaat een uitdrukking ‘What doesn’t kill you makes you stronger’. Ik ben hoopvol benieuwd in welke mate deze uitspraak hier, na een zoveelste keer, waarheid bevat.
Dit kan ik tot nu te vertellen. Waarschijnlijk komt er later meer.
Ik wens je verder een fijne tijd toe,
veel vreugde en succes gewenst en misschien tot binnenkort,
Miguel