– extended version – 

Mijn naam is Miguel Milo Depuydt. Ik ben geboren aan de kust en hou – onder andere – van zon, zee en sport.  Ik woonde in een buurt met fijne jeugdvrienden en we ‘opereerden’ vanuit ‘ons pleintje’, een park, onze ‘meeting ground’.  Een plotse verhuis, een stuk richting het binnenland, bracht een einde aan dit alles.  De fijne, gekende omgeving zon, zee en strand was plots helemaal verleden en ik diende mij aan te passen aan een heel andere omgeving.  De rest van mijn humaniora deed ik in mijn naschoolse uren graag (oosterse) sporten.  Vervolgens trok ik naar Leuven.  Een heerlijke ervaring.  Ook was dat een heel leerrijke ervaring op vlak van zelfontwikkeling.

Via het erasmusprogramma kreeg ik kans samen met 3 andere LO’ers naar Marseille te gaan.  Als ‘Les quatre Belges’ waren we gekend in Lumini, de universiteitscampus aldaar.  Een fijne ervaring en een boost voor mijn zelfontwikkeling.  Daar heb ik mijn eerste windsurfplank gekocht, voor het eerst gezeild en voor het eerst geklommen (Les Calanques).

Enkele maanden nadat ik terugkwam van Marseille ontmoette ik in Leuven mijn eerste ‘echte’ vriendin.  Dat was een hele ervaring voor mij, een wereld ging open.  Een advocate in spe, ze liep catwalks voor een winkelketen en ze werkte daarnaast wat uren bij als bargirl.   Ik was apetrots.  Een heel lief meisje die ik nooit het respect heb gegeven die ze verdiende.

In Leuven ontmoette ik Belgen en internationale vrienden voor het leven.  

Na mijn studies trok ik tijdens de zomerseizoenen naar het buitenland om te werken in watersportclubs. 

In het winterseizoen werkte ik vooral als fitness lesgever en daarnaast ook als snowboard lesgever.

Fijne tijden waren dit.  Innerlijk was ik wat ‘rusteloos’ en vaak op zoek naar de volgende kick.

Ik zocht mijn heil in aktie, snelheid en veel van wat het jonge leven te bieden had en zocht daar de grenzen van op. 

 Aan dit alles zou echter heel plots een einde komen.

Toen ik voor een werkopdracht op een Grieks eiland was raakte ik ernstig gewond en verlamd.  Een helikopter bracht mij naar een ziekenhuis te Rhodos.  Enkele weken later werd ik opgenomen in de dienst intensieve zorgen van het universitair ziekenhuis te Gent.  Nadat ik wat meer bij bewustzijn kwam werd ik opgenomen in de ‘K7’, het revalidatie centrum.

Leren praten, uit mijn rolstoel geraken, ergotherapie enz., Het was een intense tijd met heel wat uitdagingen maar gezien de professionele én enthousiaste begeleiding van het team, de wekelijks bezoeken van mijn moeder en de halfwekelijkse bezoeken van mijn toenmalige vriendin heb ik aan deze periode ook vele mooie herinneringen.

Na anderhalf jaar UZ Gent ben ik samen met mijn toenmalige vriendin naar Leuven getrokken. De plotse overgang van een lange tijd Intensieve zorgen en de K7′ naar een KUL omgeving was een grote stap uit mijn comfort zone.  Achteraf bekeken was mijn beslissing misschien op het randje van medisch verantwoord en ik kreeg in toenemende mate insomnia maar trachtte dit te negeren. Tot de ernst mij verplichtte mijn plannen te herevalueren.

Ik kon in het ouderlijk huis bekomen.  Een heel intense 6 maanden durende periode volgde waarop ik dit euvel trachtte te overwinnen.  Na 6 van de zwaarste maanden van heel mijn revalidatie begon ik merkelijke verbetering te merken en ervaarde ik innerlijk een klik. 

Ik begon zelfstandig, stap voor stap, een intens revalidatie programma, gebaseerd op gezonde slaap, gezonde voeding, intense gespreide kinesitherapie en ‘zelfredzaamheid’.

Tijdens mijn meer dan 15 jaar durend herstel ben ik uitgedaagd op vele vlakken.  Ik ben op zoek gegaan naar een levenswijze die leidt naar gezondheid.  Ik was verplicht al mijn wilskracht en kennis van het menselijk lichaam aan te wenden om mijn herstel te versnellen.  

Tijdens mijn revalidatie ontdekte ik de positieve effecten van het ontvangen van massage en ik ben mij daarin beginnen verdiepen.

Na 10 jaar revalideren ben ik gestart als professionele masseur.

Er volgden verschillende jaren waarin ik zowel de uitdagingen als de vrijheid mocht ervaren van het starten als zelfstandige.

Ik werkte mijn aanbod uit tot massages aan huis. 

Daarnaast werkte ik samen met verschillende Wellness centra.

Het is mijn missie om het heilzame effect van het ontvangen van massages, dat ik heb ervaren, door te geven aan andere mensen. 

Ik ervaarde daarnaast opnieuw de vreugde van het stap voor stap aanleren van een nieuwe watersport in een heel chille sfeer met relaxte surfers en leerde fijne ‘surf copains’ kennen.   Vordering lukte enkel wanneer ik trouw bleef aan mijn kinesitherapie en mijn trainingsopbouw onderhield.

‘Fijne tijden kwamen na mijn ongeval dus meer en meer terug.  Daarenboven voelde ik mij wat vaker ‘innerlijk in de zone’ (rekenig houdend met mijn revalidatie niveau.)  Alhoewel dat wilde trekje van vroeger mij bij het leren kitesurfen geregeld eens uit ‘de zone trok’.

Bovenal, nu ik opnieuw begon deel te nemen aan het sociale leven, ontmoette ik een heel speciale dame en ervaarde ik liefde en verliefdheid die leek te blijven duren.  Een dame waar ik heerlijke tijden mee beleefde die de uitersten belichaamde.  Gracieus, lief en wijs enerzijds, anderzijds hield ze van exotische dans, race sport, watersport,… Ik was gelukkig, én apetrots.

Na meer dan 10 jaar trainen om te leren wandelen en daarna het starten van een onderneming (gecombineerd met verdere training) dacht ik dat ik wel de meest intense uitdagingen had gezien.  Dit was echter niet het geval.

De financiële ruggesteun voor een woning die ik, net als mijn zus, dacht te zullen ontvangen besefte ik – heel laat– eind 2023, was niet zo onvoorwaardelijk als ik (mis)dacht.

Dit plotse besef van deze nieuwe enorme financiële uitdaging was zo groot, deze schijnbare – levenspad – wijziging zo groot en dit schijnbare gevoel van misleid zijn zo groot dat ik zin had om op te geven en mijn revalidatie en alles (ook deze onderneming) stopzette/on hold.  Een lange tijd wist ik niet hoe het verder moest. 

Gevolg van dit alles was dat in anderhalf jaar tijd het niveau van mijn motoriek opnieuw meer dan 10 jaar teruggeschroeft leek.

Gelinkt aan deze ‘nacht van de ziel’ moet ik denken aan uitspraken van mensen die tijdens mijn revalidatie heel dicht bij me gestaan hebben, die zeiden: ‘De manier waarop je onverschrokken revalideerde, zonder verpinken, dat is bijna niet normaal’.  Ik herinner me ook de uitspraak  ‘like a machine’. 

Hier nog een bedenking:  Waarschijnlijk dat ik vroeger door deze aankomende zogezegde ouderlijke hulp nooit ten volle de uitdagingen gevoeld heb van een ‘gemiddelde revalidant ‘die alleen zijn plan moet trekken in de wereld. 

Toen dit werkelijkheid werd kwam dit gepaard met een ‘valei’..

Pas toen ik een aanbieding zag op een immosite, leek ik een uitweg en een volgende start gevonden te hebben.

Ik begon opnieuw met kinesitherapie, vervolgens stap voor stap de rest van mijn training en de volgende passen.   Dit alles nu gecombineerd met een meer actief  financieel bewustzijn.

Er bestaat een uitdrukking ‘What doesn’t kill you makes you stronger’.  Ik ben benieuwd in welke mate deze uitspraak hier, na een zoveelste keer, waarheid bevat.

Veel vreugde en succes gewenst en misschien tot binnenkort,

Miguel